Wat zou mijn moeder trots geweest zijn als zij had gezien dat haar naam prijkte op het doek waarmee FSV De Feijenoorder ook dit seizoen voorafgaand aan de eerste thuiswedstrijd de leden eerde die de supportersvereniging zijn ontvallen. Mijn moeder was een van hen. Na het overlijden van mijn vader in 2008, besloot zij zijn lidmaatschap van de supportersvereniging over te laten zetten op haar naam. Met haar plek op het herdenkingsdoek heeft zij het hoogste bereikt dat zij als trouw supporter kon bereiken.
Zo is het dan toch nog goedgekomen. Want laten we niet vergeten dat mijn moeder de eerste vrouw was die een levenslang stadionverbod kreeg. Mijn vader, zus en ik verboden haar nog langer mee te gaan naar De Kuip nadat zij op 3 april 1972 tijdens de wedstrijd Feyenoord-Volendam op een onbewaakt ogenblik “Hup Volendam!” had geroepen. Weliswaar uit medelijden met de die middag kansloze Volendammers, maar toch: onvergeeflijk.
Haar liefde voor Feyenoord bleef. Zij had die trouwens niet van thuis meegekregen. Zij werd ermee besmet door mijn vader. Hij dwong zijn echtgenote en zijn kinderen er nooit toe, maar zijn liefde voor de club van Zuid sloeg als vanzelf over op mijn moeder, op mijn zus en op mij. Wij móesten er niet aan geloven, we wílden het. Mijn vader, die zelf een aardig balletje kon trappen (tot mijn grote spijt moet ik bekennen dat dat talent blijkbaar een generatie heeft overgeslagen), liet ons zien en voelen hoe mooi voetbal kan zijn, hoe mooi Feyenoord is en hoe mooi De Kuip is. Wij volgden en werden supporters voor het leven.
Mijn moeder was fan van Willem en van Dirk. Van laatstgenoemde kwam je in haar huis foto’s tegen die zij uit de krant knipte en op haar koelkast of kledingkast plakte. Dat zij ook een zwak had voor Dennis Bergkamp nam ik hoofdschuddend voor lief. Het blijft toch je moeder, hè? Mijn moeder volgde Feyenoord op de voet. Ook in het reactivatiecentrum in Rosmalen, waar zij de laatste maanden van haar leven verbleef, miste zij geen wedstrijd van haar club.
Op 12 april 2019 is voor mijn moeder definitief het doek gevallen. Haar liefde leeft voort in haar kinderen en kleinkinderen. Haar clubliefde ook. Op 20 september 2020 was zij voor heel even terug in De Kuip. In gedachten hoorde ik haar lachen en zeggen: “Is het me tóch gelukt!”.

Frans