Hoe vaak hoorde ik niet ‘ja, maar jij bekijkt alles door een rood-witte bril!’.
Alsof alleen Feyenoorders gekleurd naar wedstrijden van hun club kijken. Supporters van andere clubs hebben er schijnbaar ook wel eens een wedstrijd tussen zitten waarbij zij hopen dat de tegenstander wint…

Vanaf mijn eerste bezoek aan De Kuip op 3 april 1972 (Feyenoord-Volendam: 2-0) voel ik mij nergens zo thuis als bij Feyenoord. Onder ‘lotgenoten’, want het legioen heeft flink wat voor de kiezen gekregen: hordes blunderende bestuurders bezorgden ons stuntelende spelers, bijna-bankroeten en megalomane plannen voor peperdure stadions die er nooit kwamen.

In mijn columns bekijk ik de wereld door een rood-witte bril. Vaak met een knipoog, soms prikkelend en altijd met liefde voor Feyenoord. Hier lees je hoe mijn moeder de eerste vrouw in Nederland werd met een stadionverbod voor De Kuip, hoe Willem van Hanegem mij beroofde van een voetbalbroekje en je geniet na van voetbalporno op White Hart Lane, de historische sprints van József Kiprich en de trekstoot van Robin van Persie.

Frans Reichardt