Het lijden dat het leven van zoveel Feyenoordsupporters kenmerkt, is nog niets vergeleken met het lijden van een columnist. Je zult maar mogen schrijven over onze mooie club en je geconfronteerd zien met een onophoudelijke stroom aan gebeurtenissen waaraan je wel elke dág een column kunt wijden. Als ik hier zou schrijven over de actualiteit, is elke column al achterhaald op het moment dat ik de tekst ervan naar onze hoofdredacteur stuur.
Ik kan schrijven over het verfrissende spel dat Feyenoord speelt onder Arne Slot. Over de magische avond in De Kuip met de klinkende zege op Union Berlin. Over de zwaarbevochten uitzege, enkele dagen later, bij SC Cambuur en de late en verdiende zege bij Sparta. Over de uittocht van duizenden supporters naar Berlijn en de uitzege op Union Berlin die Feyenoord hoop geeft op overwinteren in Europa. Over de late en verdiende thuiszege op AZ. Over de goals van pinchhitter Cyriel Dessers. Over het aangekondigde vertrek van perschef Raymond Salomon, directeur Mark Koevermans en de voorzitter van de supportersvereniging. Over investeerders die komen of toch niet. Over het nieuws dat Feyenoord wil stoppen met het stadionplan van Feyenoord City. Over de wanhopige pogingen van de burgemeester de komst van het door hem zo vurig gewenste stadion zeker te stellen. Over de lachwekkende raadsvergadering waarin het college tot het uiterste gaat om te voorkomen dat de gemeenteraad een streep zet door het stadionplan en daarmee het complete bestemmingsplan Feyenoord City. Over het besluit van de Raad van State de behandeling van dat bestemmingsplan uit te stellen totdat de gemeente meer duidelijkheid geeft. Over de jarenlange weigering van Feyenoord City, Stadion Feijenoord, Feyenoord Rotterdam en het College van B&W te luisteren naar de inzichten en kennis van bezorgde supporters. Over de chaos waarin we zijn beland. Feyenoord is te veel lijden voor één column per maand.

Frans