Het is maar goed dat de Feyenoord-directie het verzoek van Ron Vlaar om bij ons verder te revalideren van zijn knieoperatie, heeft afgewezen.
Rons verzoek kwam uitgerekend op het moment dat onze spelers in een proces zaten om naar elkaar toe te groeien. Stel je voor: Jan-Arie en Bilal die net lekker naar elkaar toe liggen te lopen te zitten te staan te groeien, komt Ron erbij. Gefocust op herstel en vol ambitie om terug te keren op het hoogste niveau. Met zijn internationale ervaring, zijn interlands en zijn Feyenoord-hart. Logisch dat je zo’n stoorzender er niet bij wil hebben. Voor je het weet gaat het proces eraan en, ik noem maar wat geks, verlies je zeven wedstrijden op rij.

Vorig jaar mei kwam ik Ron tegen bij de mini-triatlon van Spieren voor Spieren. Hij speelde toen nog in Engeland. Je zou denken dat hij daar was als ambassadeur van Spieren voor Spieren. Welnee: hij was er om het proces te verstoren. Het had maar weinig gescheeld of er waren die dag deelnemers verzopen of van hun fiets gelazerd. Door Ron, die ouwe procesverstoordert.

Wat weet zo’n Robert Eenhoorn nou van Het Proces? Eerst staat hij toe dat Ron bij AZ meetraint en vervolgens biedt hij hem ook nog een contract aan. Vóór Rons terugkeer stond AZ in het rechterrijtje, iets boven de degradatiestreep. Mét Ron won AZ acht wedstrijden en 22 punten later stond de club fier op de derde plaats.
In de tussentijd verloren wij zeven wedstrijden op rij en belandden op de zesde plaats. Nou en? Lekker belangrijk. Het gaat niet om de punten, het gaat om Het Proces.

Frans