De inkt van mijn column over Christian Gyan was nog niet droog of wéér piepte een clubicoon ertussenuit. Hierdoor moet ik het hier opnieuw hebben over een overleden Feyenoorder. Moet, want negeren kan ik het overlijden van Wim Jansen niet. Hij neemt de regie, zoals hij dat altijd heeft gedaan. Als speler, als trainer en als technisch directeur. Maar wat schrijf je over een clubicoon over wie alles al is geschreven? Misschien was het zijn gestalte waardoor hij voor veel mensen bescheiden en zacht leek. Bescheiden was hij. En eigenzinnig. Hij werkte vanuit een visie die werd gevoed door jarenlange ervaring op het hoogste niveau. Wim Jansen won de Wereldcup, de Europacup I en de UEFA Cup. Hij pakte landstitels en bekers. Behalve in Nederland werkte hij in België, de Verenigde Staten, Saoedi-Arabië en Japan. Met het Nederlands elftal speelde hij WK-finales in Duitsland en Argentinië. Bij het bekijken van beelden van Feyenoord en het Nederlands elftal uit de jaren zeventig, valt op dat naast Van Hanegem en Cruijff het Wim Jansen is die de wedstrijd regisseert. Die bepaalt wanneer druk wordt gezet op de tegenstander, wanneer het spel wordt versneld of getemporiseerd. De ideale middenvelder. Een onmisbare schakel, dienend voor andere spelers. Kijkend, denkend, coachend. Kijk op YouTube de beelden van het WK 1974 in Duitsland erop na en let dan op Wim Jansen.
Ook als trainer en technisch directeur nam hij de regie en als daaraan werd getornd, stapte hij op. Hij had een zeldzame kwaliteit: geestelijke onafhankelijkheid. Eigen meester, niemands knecht. Tot het laatst hield Wim Jansen die regie in handen, zelfs over het einde van zijn leven. ‘Meesterbrein’ is de titel die Yoeri van den Busken gaf aan het boek over Wim Jansen, dat kort voor zijn dood verscheen. We zullen nooit weten wat zich in de laatste weken, dagen en uren heeft afgespeeld in dat meesterbrein. Het is te hopen dat de mooie jaren en de vele successen hem tot het eind zijn bijgebleven.

Frans