Mijn moeder was de eerste Feyenoord-supporter met een levenslang stadionverbod.
Feyenoord – toen nog Feijenoord – speelde thuis tegen Volendam. Het was tweede paasdag en Feyenoord won met 2-0, dat weet ik nog. De rest heb ik moeten opzoeken. Zoals de doelpuntenmakers. Hans Posthumus maakte de 2-0. Over de 1-0 lopen de meningen uiteen. De een schrijft dit doelpunt toe aan Willem van Hanegem, een ander aan Volendammer Klaas Zwarthoed. En ik weet het niet meer, dus ik houd het op Willem.

Het moet 3 april 1972 zijn geweest. Ik was 9 jaar en eindelijk was het zo ver: ik mocht mee naar De Kuip. We gingen met het hele gezin: mijn vader en moeder, mijn zus en ik. We zaten op de Maastribune en ik genoot met volle teugen. Van dat machtige stadion, van het publiek en van Feyenoord natuurlijk. Ik heb de opstelling even opgezocht: Eddy Treijtel, Harry Vos, Rinus Israël, Dick Schneider, Franz Hasil, Wim Jansen, Willem, Henk Wery, Lex Schoenmaker, Hans Posthumus, Atilla Ladinsky. Best een aardig ploegie.

De wedstrijd was niet echt een wedstrijd. Feyenoord was duidelijk beter, creëerde af en toe een mogelijkheid en Volendam was vanaf het begin kansloos. Bij de stand van 2-0 in de tweede helft was de wedstrijd definitief gespeeld. Feyenoord wilde niet meer en Volendam kon niet.
Mijn moeder had te doen met het arme Volendam. Ver in de tweede helft ging zij bij één van de spaarzame Volendamse tegenaanvallen zó op in het spel dat zij naar het randje van haar stoeltje schoof, haar vuisten balde en “Hup Volendam!” riep.
Verbaasde blikken om ons heen. Het was de enige keer dat ik me schaamde voor mijn moeder. Ik wierp een boze blik in haar richting. Beschaamd sloeg ze haar hand voor haar mond. Mijn vader grinnikte.
Het was mijn eerste bezoek aan De Kuip, het werd mijn moeders laatste.

Frans