Ik ken maar weinig stadions waar het zo tekeer kan gaan als in De Kuip. Het kan er galmen en golven, dit stadion kan sidderen en trillen. Het ene moment gromt het angstaanjagend, het andere moment danst deze schoonheid van glas, beton en staal en is zij woest aantrekkelijk. Onweerstaanbaar weerspiegelt De Kuip de gemoedstoestand van zijn bespelers en bezoekers. Het is de volmaakte symbiose.

Nergens anders dan in De Kuip kan het ook zo indrukwekkend stil zijn. Zoals op die laatste zondag van januari. De Kuip is die middag tot de rand toe gevuld met gemengde gevoelens. Naast de hartverwarmende terugkeer van Robin van Persie staat de dag in het teken van afscheid. Het Legioen neemt die middag afscheid van Nicolai Jørgensen, die op het punt staat over te stappen naar Newcastle United. De supporters van ADO Den Haag nemen in de 43e minuut van de wedstrijd met applaus afscheid van een te vroeg overleden mede-supporter. Hun applaus krijgt bijval van het Feyenoord-publiek.

Dit alles valt in het niet bij de minuut stilte waarin De Kuip zal stilstaan bij het overlijden van oud-speler Reinier ‘Beertje’ Kreijermaat, eerder die week. Kort voor de aftrap nemen de spelers van beide teams tegenover elkaar plaats op de middencirkel. Met een kort fluitsignaal markeert scheidsrechter Nijhuis de aanvang van de minuut stilte. Die stilte wordt door een supporter abrupt verbroken met applaus. Zijn applaus krijgt navolging van enkele anderen. Al snel zwelt het geluid aan. Als ook de spelers van Feyenoord en ADO Den Haag beginnen te klappen, is er geen houden meer aan. Enkele seconden later applaudisseert bijna iedereen in het stadion en heeft de minuut stilte plaatsgemaakt voor een minuut applaus.

De toekomst zal leren of hiermee een nieuwe traditie is geboren. Als dat zo is, zal ik nog vaak terugdenken aan de keren dat tienduizenden voetballiefhebbers in De Kuip zich verenigden in een collectieve stilte, om zo meer te zeggen dan zij met woorden hadden gekund.

Rust zacht, Beertje.

Frans