Als er één boek is dat je deze zomer meeneemt op vakantie, is het ‘ULI! ULI! Ulrich van Gobbel zwijgt niet meer‘.
Ik heb me ooit laten vertellen dat Uli’s salaris, in de tijd dat hij nog bij Willem II speelt, wordt overgemaakt naar Frans Bouwmeester. Uli kan niet met geld omgaan en krijgt – waarschijnlijk als enige profvoetballer in Nederland – ‘traktement’, Brabants voor zakgeld.
In de zomer van 1993 is Uli – net met Feyenoord kampioen geworden – ongewild hoofdpersoon in de ‘Helderse affaire’ als tijdens een oefenwedstrijd een tegenstander zijn kaak breekt en Uli ervan wordt beschuldigd een karatetrap te hebben uitgedeeld. Uli wordt gestraft. Ten onrechte.
Als Uli in 1999 opnieuw kampioen wordt met Feyenoord, zingt hij op het bordes van het stadhuis een plagerig liedje aan het adres van de aartsrivaal.
Het OM start een onderzoek naar Uli’s uitlatingen en hij wordt door de politie ondervraagd.
Ook na zijn carrière komt Uli in het nieuws. Hij begint in Rotterdam een Surinaamse cultuurwinkel. Na twee jaar stopt hij ermee. Hij heeft in Rotterdam ook een snackbar met Surinaams eten. Die doet hij met verlies van de hand.
In 2003 raakt Uli in opspraak als hij ervan wordt beschuldigd medewerkers van het CfK (Contract Spelersfonds KNVB) te hebben bedreigd.
In 2006 wordt Uli veroordeeld tot een celstraf omdat hij drie leaseauto’s doorverkoopt.

Wie meent dat er alle reden is om Uli links te laten liggen, vergist zich.
Feyenoord-supporters zijn dol op Uli. Uli heeft het hart op de goede plek. Hij is bescheiden, vriendelijk, zachtaardig. Dat zie je en dat voel je. Er is een andere kant van Uli, een ander verhaal. Zoals het verhaal over de belangrijkste gebeurtenis in Uli’s leven. Het verhaal dat hij jarenlang heeft verzwegen en dat je kijk op Uli voor altijd zal veranderen.

Nu is Uli trainer op Varkenoord. De liefde komt van twee kanten.

Frans