Het is één van mijn favoriete voetbalmomenten. Je reinste voetbalporno. Het is 22 mei 1974 en Feyenoord speelt in Londen op White Hart Lane tegen Tottenham Hotspur de eerste wedstrijd in de finale om de UEFA Cup. Destijds wordt die nog over twee wedstrijden gespeeld. De return in De Kuip volgt een week later.

Bij een 1-0 achterstand krijgt Feyenoord vlak voor rust een vrije trap op de rand van het strafschopgebied van Spurs. De bal ligt een paar meter uit het midden, op de ideale plek voor een linkspoot. Wim Jansen weet dat ook en zoekt meteen Willem van Hanegem. Die komt al aansjokken. Door de spleten van zijn diepgelegen ogen heeft hij allang gezien waar hij de bal wil hebben. De Spurs-spelers hebben zich massaal teruggetrokken in het eigen strafschopgebied en bewegen nerveus. Die van Feyenoord staan er bijna allemaal búiten. Kalm, enkele zelfs met de handen in de zij.

Willem doet een paar stappen achteruit, het is nauwelijks een aanloop te noemen. De afstand tot het doel is kort. Daartussen ook nog een 6-mans muurtje. Razendsnel berekent Willems brein met welke snelheid en effect hij de bal moet trappen om én over het muurtje én onder de lat én buiten het bereik van Jennings te komen. Vanonder de borstelige wenkbrauwen schieten Willems ogen nog eenmaal naar de beoogde plaats in het doel. Het vizier is gericht. Nu nog de trekker overhalen.

Willem zet een paar trage passen naar voren en trapt de bal. Het is nauwelijks een schot te noemen. Over de muur, over Jennings, onderkant lat, in het doel: 1-1.
De wedstrijd eindigt in 2-2. Twee weken later wint Feyenoord in De Kuip met 2-0 en verovert als eerste Nederlandse club de UEFA Cup.

Frans