Aan zijn bijnaam zou je het niet zeggen, maar ‘Witte’ was een kleurrijke Feyenoord-supporter. Een sociaal dier. Hij kon met iedereen overweg, lachte altijd en dat was opmerkelijk, want veel viel er voor Feyenoorders niet te lachen in die tijd. Ik heb het over eind jaren tachtig.

Bij Feyenoord zag ik hem vaak samen met Meindert. Die twee waren zo goed bevriend dat ze op elkaar waren gaan lijken: dezelfde lengte, hetzelfde postuur. Ze bezochten samen alle Europese uitwedstrijden van Feyenoord. In april 1992 komt Witte speciaal voor Feyenoord-AS Monaco (2-2) terug van een reis door Nepal. Na de wedstrijd vliegt hij weer terug. Alsof-ie lijn 68 naar Heijplaat neemt. In 1983 zegt Witte in Nieuwe Revu dat zijn vader hem eens vroeg: “Wat doe je liever, naar een wedstrijd van Feyenoord of twee uur wippen?” Witte aarzelde geen moment: “Naar Feyenoord, natuurlijk.”

Witte is avontuurlijk. Op reis door India leert hij een meisje uit Sri Lanka kennen. Ze studeert aan de Sorbonne in Parijs. Ze spreken af elkaar een half jaar later op Valentijnsdag terug te zien onder de Eiffeltoren. Op de afgesproken dag zijn ze er. Ze worden verliefd en gaan samen op reis door Afrika. “Als het bevalt”, zegt Witte vooraf, “kom ik terug met een trouwdatum.”
Zover komt het niet. Op 20 januari 1997 raakt de bus die hen van het Keniaanse eiland Lamu naar de hoofdstad Nairobi brengt, betrokken bij een ongeluk. De bus slaat over de kop en er vallen dertig doden, onder wie Witte. Zijn vriendin overleeft. Ruim een week later wordt Witte, na een afscheidsceremonie in het Maasgebouw, begraven op Begraafplaats Crooswijk.

Vrienden en zussen van Witte herdenken hem elk jaar op 21 januari, de datum waarop zij zijn dood vernamen. Dat doen ze in een kroeg in Rotterdam. Om 22.00 uur roepen ze: “Witte, jouw beurt!”. Ze heffen het glas en zingen ‘Hand in Hand, Kameraden’.
Zo gaat het al twintig jaar. Dit jaar speelde Feyenoord die dag thuis tegen Willem II, op zaterdagavond. Voor de wedstrijd kwam de groep samen in een café aan de Beijerlandselaan, na de wedstrijd in een café in de stad. Iets later dan anders klonk ook nu “Witte, jouw beurt!”, gevolgd door een hartstochtelijk gezongen “Hand in Hand, Kameraden. Hand in Hand, voor Feyenoord 1!”

Frans