Op 7 mei 2017 checken mijn zoons en ik kort na het middaguur in bij Hotel Van Walsum aan de Mathenesserlaan. Die avond overnachten wij in Rotterdam om een dag later de huldiging op de Coolsingel mee te maken. Hier overnachtte ik ook met enkele kameraden op 8 mei 2002 nadat Feyenoord in De Kuip de UEFA Cup won.

Aan de Middellandstraat nemen we de tram naar Zuid. Vanaf het Centraal Station lopen mensen in een lang lint richting Stadhuisplein. Vandaag is het Legioen verenigd in het vooruitzicht van een vreugde-explosie later die dag. Feyenoord wordt na achttien jaar weer landskampioen!

Enkele uren later heeft Excelsior zich met een 3-0 zege verzekerd van lijfsbehoud en moet Feyenoord vrezen een week later, op de laatste speeldag, de titel te verspelen aan de aartsrivaal. Mijn maag draait om bij de gedachte.
Knock-out verlaten mijn zoons en ik De Kuip, waar wij op schermen de wedstrijd op Woudestein hebben gevolgd. We willen zo snel mogelijk naar ons hotel en naar huis. Omdat we geen zin hebben om bij de drukke tramhalte te staan, besluiten we te gaan lopen. Elke tram die ons op de Laan op Zuid passeert, is afgeladen. Dus blijven we lopen. Onderweg wisselen mijn zoons en ik nauwelijks een woord. Als dat al gebeurt (“Pakken we de volgende of lopen we door?”) zie ik de tranen in hun ogen.
Verdoofd lopen we verder. Als zombies.

Als we op het Wilhelminaplein de rechtbank passeren, doet onze wandeling van Zuid naar Noord mij denken aan Jezus’ lijdensweg. Die begon bij het gerechtsgebouw waar hij ter dood werd veroordeeld en eindigde in Golgotha waar hij werd gekruisigd. De Laan op Zuid als de Via Dolorosa.
‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?’, denk ik.

Vlak voor de Erasmusbrug stoppen we om iets te drinken. Verderop zitten enkele oudere mannen in Feyenoord-shirt. Zwijgend en met holle ogen, hun bier verschraald, starend in het niets.
Na een wandeling van twee uur bereiken wij ons hotel. We checken uit en gaan naar huis. Onderweg praat ik mijn zoons moed in.

Een week later krijgen alle hondstrouwe Feyenoord-supporters de beloning voor achttien lange jaren hopen, wachten, smachten, schreeuwen en steunen. Onze zwarte wandeling van de week ervoor krijgt in één klap een gouden randje.
God bestaat.

Frans